BIENTHOUGHTS' AVENUE!

2010-10-23T19:44:00.000-07:00

Please visit my new blogsite. Thank you! :]

Welcome Back Bienthoughts

2010-05-26T08:38:00.000-07:00

Napakatagal nang panahon mula nang magsulat ako dito sa pinakamamahal kong blogsite. Sobrang na-miss ko ito. Masyado kasi akong naging busy sa iba't-ibang activities althroughout the year, at medyo naging babad ako sa trabaho at pag-aaral kaya nakalimutan ko na ito, not to mention, tinatamad na rin ako magsulat dahil nakakapagod mag-isip ng isusulat pagkatapos ng isang nakakapagod na araw, kaya itinutulog ko na lang ang aking free time. Sorry blogsite ko ahh? Peace na tayo! :)

Dumaan ang maraming araw at napakaraming pangyayari sa aking buhay, at sa mga pagkakataong iyon, masasabi kong maraming bagay din akong natutunan. Mga bagay na kahit ilang taon man ang lumipas ay hindi ko makakalimutan. Napakaraming tao ang aking nakilala at bawat isa sa kanila ay nagbigay sa akin ng matatamis at kung minsan naman ay mga mapapait na ala-ala. Sobrang sarap talagang mabuhay. Hay, buhay!

Kaya ngayong nagkaroon muli ako ng oras para bisitahin at kumustahin ang inaamag ko nang blogsite, ang sarap-sarap magbalik-tanaw sa mga kwentong buhay na naisulat ko na dito noong mga unang panahon pa. Ang sarap nilang basahin. Kahit mali-mali ang grammar, kahit tanga-tanga ang sumulat, nakakatuwa kapag nabababalikan kong muli ang isang ala-ala na marahil nakalimutan ko na nangyari pala. Isa itong time machine para sa akin, at napaka-swerte ko dahil isa ako sa mga taong masipag magsulat noon, at ngayon ay nakakabalik sa dating panahong kinainisan ko, kinatuwaan, kinasuklaman at minahal. Ang sarap sa pakiramdam.

Heto ako ngayon, muli ay susubukang i-kwento ang aking mga samu't-saring katangahan kahit na walang bumabasa, haha. Ituturing ko na lang itong secret diary ko. Kahit nakalimutan na ako ng mga dati kong regular na bisita, kahit na tinanggal na ako sa blogroll ng mga blogsites nila, ayos na ayos lang yun. Although na-mi-miss ko silang lahat. Silang mga nakikidalamhati kapag may isinulat akong nakakalungkot. Silang mga nakikitawa sa aking mga kwentong ka-corny-han. Silang mga napipikon sa aking mga pang-aasar. Lahat sila, sobrang nakakamiss. Sana mapansin nilang muli na pilit kong binubuhay ang tahanan kong ito. Sana mapansin nilang nagbabalik na muli si Bienthoughts. Miss ko na sila.

Sabi nga sa isang infomercial, AKO ANG SIMULA, MAY MAGAGAWA TAYO!. Wala lang, try ko lang i-connect parang hindi ata pwede, hehehe.

Basta, sisikapin kong mabigyang buhay muli itong aking bahay! Ngayon ako magsisimula! Welcome back to me, Bienthoughts! :)

I will never stop until I find my self

2009-04-04T04:00:00.000-07:00

I thought my world was big enough...
but I guess I was wrong!

I thought the crowd I have was good enough
to show me
how the real world works,

but it wasn't...

I guess I'm running late,
at least that's what they said,
but I hope I didn't miss a lot...

I really hope I didn't...

I got stuck in a dimension where I thought everything was working just normally fine;

where my life was just as common as everyone else;

where exploring life means going beyond my restrictions;

and where going out of my standard circles would mean stupidity.

For the longest time, I have deprived myself of seeing the world in a different view, in a different angle, in a different perspective, in a different direction.

And because of it, I got caught in a very small, eccentric, peculiar situation where I am right now.

Sluggish.
not ignorant nor innocent;
not childish nor childlike,
just in between,
always isolating...

And I want to see the world now,
no matter how shallow it claims to be...

It's better late than never, isn't it?

Absenteeism ala Bien

2008-11-25T05:56:00.000-08:00

Dati rati, kahit ano pang nararamdaman kong sakit, ayun at papasok parin ako sa trabaho. Ubo, sipon, kahit 40 degrees na ang lagnat ko, kahit namamalat pa ang lalamunan ko, di ako magdadalawang isip na pumasok sa trabaho. Kahit pa sabihing sobrang tinatamad na ako pumasok at puro reklamo na lang ako sa trabaho ko, in the end, papasok pa rin ako. Pero ngayong buwan na ito, kakaiba. Talagang kakaiba dahil eto ngayon, inuubo at sinisipon ako na di ko alam kung nilalagnat ba o ano, pero sinasabi ng isip ko na wag na ako pumasok at magpaggaling na lang sa bahay.

Ngayon buwan na ito, Nobyembre, naitala ang pinakamaraming absences ko simula ng magtrabaho ako. Tatlo. November 1, November 2, at ngayon, November 25, 2008. Habang sinusulat ko ang blog na ito, maniwala ka sa hindi pero kusang tumutulo ang sipon ko. Malabnaw, ang kati kati ng ilong ko at ang sakit ng baga ko. Sinasabayan pa ng walang humpay na pag bahing. Siguro dahil na din ito sa walang sawa kong kaka-yosi at palagiang pagpupuyat. Tinitignan ko nga ang mata ko ngayon sa salamin, ayun at namumula na. Sumasakit lalo ang ulo ko.

Sabi ko bahala na lang. Eh anong magagawa ko eh may sakit ako ngayon. Although nagi-guilty ako, as always, kapag umaabsent ako, o kahit late ako, siguro sa pagkakataong ito, kailangan ngang pabayaan ko na lang. Buti sana kung ang nature ng trabaho ko ay di kailangan ng boses at mahusay na pakikipag-komunikasyon. Eh hindi eh. Wala rin akong silbi kung papasok man ako. (*tulo sipon…)

In a few weeks, I’m filing for resignation na. Ayoko naman isipin nila na dahil sa mag reresign na ako kaya ako nagiging pala-absent. Wala naman ako maipakitang medical certificate. Eh totoo naman wala eh. Pero it doesn’t mean na wala akong sakit. Kailangan ko pa bang pumunta sa ospital para lang sa simpleng LBM at runny nose? Pero as always, it is company policy, kailangan may medcert kung aabsent, so paano yan? Sige ita-try kong magpunta sa doctor bukas para makakuha non. Pero ang hirap eh. Pano ko sasabihin sa doctor yun? “…dok, may ubo at sipon ako kagabi, pero ngayon wala na dahil nakainom na ko ng biogesic, pede ba makahingi ng medcert dyan?...”; or “…dok, nagtatae ako kahapon, pero I’m ok na ngayon. Pede bang magpa medcert sa’yo? Pakisabi lang may LBM ako kahapon… thanks…”

Parang ang hirap diba? Di naman kasi yun sakit na kailangang magpa-ospital ka eh. Yun yung sakit na tipong ngayon meron ka, inuman mo lang ng gamot at itulog, bukas wala na. I guess that’s one of the reasons why we’re entitled of sick leaves. Para sa mga pagkakataong ganito. Pero siguro akala nung iba, sick leaves are for “sick” people talaga, na as in, kailangan may cancer ka, or tumor sa bibig, or ma-comatose ka muna bago mo magamit. It’s funny, but it’s true. Kaya minsan nakakaasar. Amf.

Anyway, ayan, tumutulo na naman ang sipon ko. Nagpabili na ako ng biogesic sa kapatid ko. Sana makapasok na ako bukas. I hope, I hope. I’m gonna try to sleep na rin, sana lang makatulog ako ng maayos nito. Barado at makati ang ilong. I’ll leave it to God and Biogesic. Salamat na lang sa musika ni Gavin De Graw, Daniel Beddingfield, James Morrison at James Blunt, at least napapayapa ang utak ko kahit papaano.

Hanggang sa muli… ;-)

Pamamaalam

2008-11-19T21:22:00.000-08:00

…mananatiling buhay ang pangarap
saan man ako dalhin ng pagod at hirap.
sa bawat butil ng pag-asa
magsisilbing lakas ang kanyang ngiti..
lilisan ako sa bawat pagpatak ng ulan
at magbabalik dala ang sinag ng araw
panibagong yugto, panibagong buhay
sasakay ako sa kanyang alapaap...
mula dito, sa kanyang paanan
magsisimula akong lumakad
magsisimula akong lumakad,
hahakbang papalayo sa mundo
Isang pamamaalam sa mga nakasama
isang pagbati ng maligayang paglalayag
sapagkat bukas, bukas na bukas din,
babalik na ako, SA KANYA...

Another Nothing...

2008-11-08T21:58:00.000-08:00

This is what you're supposed to do...and try not to be LAME and spoil the fun!
Just give in. Copy (not forward) this entire e-mail and paste it into a new e-mail.
Change all of the answers so that they apply to you. Then, send this to a whole bunch of people you know *INCLUDING* the person who sent it to you.

The theory is that you will learn a lot of little known facts about your friends. It is fun and easy.

1. First name? Bienvenido

2. Were you named after anyone? Do I have a choice, I'm a junior...

3. Do you wish on stars? Not really,

4. When did you last cry? It's been a long time, I can't even remember when.

5. Do you like your handwriting? Well, yes.

6. What is your favorite lunch meal? Nothing in particular, I eat anything.
7. When is your birth date? July 26, 1985

8. What is your most embarrassing CD? I don’t know what u mean

10. Do you have a journal? Yeah, I have.

11. Do you use sarcasm a lot? Haha, to those people I don’t really like.

12. What are your nicknames? Bien, Bienthoughts, Whisik

13. Would you bungee jump? Oh yes,

14. Do you untie your shoes when you take them off? Nope, it doesn’t have a string.

15. Do you think that you are strong? Oh yes, stronger.

16. What is your favorite ice cream flavor? It doesn’t matter.

17. Shoe Size? 9 1/2

18. Red or pink? Red and Green

19. What is your least favorite thing about yourself? My belly. Hahaha.

20. What do you miss most? Nothing, I’m practically cool with what I have right now.
21 Do you want everyone you send this to, send it back? Not really, it’s up to them.

22. What color pants and shoes are you wearing? For Shoes, black, for Pants, just jeans.

23. Are you listening to your favorite music right now? The First Time I ever Saw your Face- Leona Lewis

24. What was the last thing you ate? Choco Shake made by my momma/

25. If you were a crayon, what color would you be? Absolute Green

26. What is the weather like right now? It’s raining.

27. Last person you talked to on the phone? My Bro.

28. The first thing you notice about the same sex? The clothes he wears.

29. Do you like the person who sent this to you? Need I say more, Glentot?

30. Favorite Drink? Coke

31. Favorite Sport? Chess, Basketball,

32. Favorite Color? Green baby.

33. Eye Color? Black

34. Do you wear contacts? Nahh..

35. Favorite Food? I am omnivore, I eat everything edible.

36. Last Movie You Watched? Tropic Thunder

38. Scary Movies or Happy Endings? Scary Movies

39. Summer or winter? Oh winter snow is falling down…

40. Hugs OR Kisses? Kisses

41. What Is Your Favorite Dessert? I like Ice cream or Cake.

42. Who Is Most Likely To Respond? I don’t know

43. Who Is Least Likely To Respond? Waah, I won’t mention name.

44. What Books Are You Reading? Devils Dominion by Anthony Masters

45. What's On Your Mouse Pad? My mouse

46. What Did You Watch Last night on TV? Sweet Home Alabama

47. Favorite Smells? Popcorn, My Perfume, newly washed clothes.

48. Favorite Sounds? Right now, I am in love with Leona Lewis and Jennifer Hudson.

49. Rolling Stones or Beatles? Beatles

50. Who sent this to you? Si Glentot

Pay Slip Never Dies

2008-10-14T06:11:00.000-07:00

While harking back into my old stuff, I found something that made me realize how lucky was I to have what I have right now. It was funny because I hardly scan my old things for I didn’t have much time to look at them one by one, but this time, I managed to examine each one of them, and it made me go back to my old, happy, blithe, worry-free days. How I love to bring back the memories of my youth.

Anyway, I was talking about my very first pay slip. I got it when I was working as a student assistant at our community college, my beloved alma mater, Imus Institute. I worked in a high school library at Dimasalang Campus. I remembered, it was from 9:00am-1:00pm, just before my classes started. And yes, my first salary was a whopping P675.00; it would be my allowance for two weeks, or less.

I remember I was not the type of student who would really care if I have money in my pocket. Money was never my problem because I could go to school without it. I used to bring my own food at school; I didn’t really spend if it was not necessary, and all my books were photocopied. And it went on until I finished my Bachelor’s Degree.

I was not trying to enthuse you, nor make you believe I was an angel, wahahaha, no, no, really, I was just reminiscing my crazy college life, because during that time also, I realized how well I managed to deprive myself of something that I wanted to have, like having a presentable cell phone, or eating chicken joy at Jollibee, playing computer games, renting computer to surf the net, partying, and the like. Before, I’d choose to just stay home and watch TV instead of going out with friends for I know it'd cost me lots of money to have fun, eat out and drink beer. I would prefer to use old school supplies instead of buying a new one though my dad would give me enough budget to spend for it. And yes, believe me or not, I was that frugal.

But it didn't matter now; I learned that it was really practical nowadays to save money for our future needs, it was really important to know our priorities so we could budget wisely. But that doesn’t give us an excuse to divest ourselves of something that we wish we have if we know we can buy it. After all, it was just money and that was its purpose.

I was not really sure if this makes sense to you but I just hope you get what I mean. We live everyday with the possibilities of dying and death always happens in an abrupt manner. And what will you do with the money that you kept? Of course, you’d say, you'd give it to your loved ones, and that is very kind of you, but come on, while you’re here and while you have all the chance in the world to make the most out of what you have, I’d say you better use it wisely. It was never a sin to spend something for yourself especially if you know you need it. It was never a crime to treat yourself for something that would indulge and pamper your soul. Come on, I can feel now you know what I’m trying to entail, *wink.

And so, now that I have a real job, and sure I have been earning way more than P675.00, I try to make it a point to at least have an unwinding moment with myself every once in a while. I do go out with friends now and drink beer, maybe a bottle or two, or sometimes I watch movie with them, or I window shop at the mall alone. I was not a partygoer but sometimes I go out with friends just to mingle. And oh, hell, yes, I pig out, big time! *laughs.

Nevertheless, one thing that I would never forget was to save a part of what I’m earning. In spite of everything, I still believe in the power of saving money, because like death, you would ever know when emergency would take place.

Bulletin.

2008-09-30T00:14:00.000-07:00

This is just nothing. Kung minsan kasi, naaadik din akong sagutan ang mga questions na ganito. Pampalipas oras, pampalubag loob sa nakakatamad na tanghali, at kung minsan, sige, oo na, para may ma post lang sa friendster, multiply, facebook, myspace at blogspot. O diba may silbi rin kahit papano?

Pero sya, sige, minsan, nakakatuwa ring malaman na may sense din naman kahit papano ang mga tanong sa mga kumakalat na survey questions na ito. Akala mo lang simpleng katanungan, pero bigla mo na lang mare-realize na galing na pala sa personal mong buhay ang mga sinasagot mo. Then you'll end up answering more, and more, then na hook ka na pala, tulad ko. hahaha..

Sige try mo na lang basahin para malaman mo ibig kong sabihin...

(Nakuha ko itong questions na ito sa bulletin sa friendster)

1. What do u think is the reason why people lie?

♥ it's a defense mechanism.

2. Have u ever said, you'll never love again?

♥ Nope, you overheard me, I said I will never love the same person again... wahahaha. bitter lang?

3. Is there anything bothering you right now?

♥ just how to compute this math problems, other than that, there's none.

4. Is there something you wanna let go of?

♥ smoking maybe.yeah, just it.

5. Do the old songs you had in your past really remind u of the memories?

♥ well, yes. it brings back the memories.

6. How important is "trust"?

♥ It's very important. I guess without it, it'll never, ever, work out.

7. Do you believe in soulmates?

♥ help me believe it's true.

8. How do you learn to forget your problem?

♥ I just walk. Go wherever my feet take me. Then eat, shop, and sleep. It's effective, really.

9. Is crying a sign of weakness?

♥ I don't think so. It's the same as laughing, you show your emotion, I don't see any difference...

10. Why do u answer surveys?

♥ for world peace. answering surveys really help promote world peace. believe me, try it.

11. Do you always regret?

♥ sometimes, but not always. I'm just human.

12. What is ur current ringtone?

♥ Nokia Default ringtone.

13. Do you believe that absence makes the heart grow fonder?

♥ no, it makes the heart wander and wonder.

14. Do you believe that you have a

guardian angel?

♥ I wish to see him/her.

15. What will u do if you're stuck in the elevator with someone you don't know?

♥ it depends upon how she looks and how she would react. waaaaaaaah!

16. Have you ever wanted something but you cant have it?

♥ Hypocrisy aside, yes!

17. Have you ever said 'i love you' but you lied?

♥ oh no. I may be a bad guy, but I never say THE WORD if I don't mean it. trust me.

18. Would you ever want to go back in the past?

♥ back to Einstein, Galileo, Shakespeare, Socrates and all the other geniuses' era? sure, I wanna go back in the past.

19.Do you really wanna please everybody?

♥ just the people I care most about.

20. Is waiting forever okay?

♥ I'm sure I'm not gonna live forever.

21. Right now, where do you wanna be?

♥ outerspace, maybe mars or venus.

22. When is enough is enough?

♥ when you think it's enough, then it's enough. don't be complicated babe.

23. What are you so sick and tired of?

♥ I'm getting over it.

24. What made you smile today?

♥ I got my driver's license already.

25. Is looking good important?

♥ don't you wanna look good? of curse it is...

26. Do u listen to love songs when your down?

♥ yes, yes, it helps me unwind.

27. What are you thankful for?

♥ I'm yet to count my blessings. I know it's a lot..

28. Do you believe that love is lovelier the second time around?

♥ yes, if the feeling's still the same, I guess it'll be lovelier.

29. Do you believe in forever?

♥ yes. for better or worst, till death do us part...

30. What are your plans for the weekend?

♥ stay home.

31. Do you believe that married couples should still go out on a date?

♥ yes. just like mah mamma and dadda.

32. Do you want to go out of the country?

♥ hmmm, im thinking about it...

33. For now, what is the one thing that you want so bad?

♥ I'm yet to check. I don't know eh.. hahaha...

Oh diba? Ewan kung naintindihan mo yung naramdaman ko habang sinasagutan ko ito, or baka nga lang di mo lang ito hilig. But in any case, again, you can always try this. Wala naman makakaalam eh, ikaw lang... hehehe. Uy, ta-try nya.. sige good luck.. ;-)

Panalangin ng isang makasarili

2008-09-22T09:33:00.000-07:00

Lalangoy ako sa lupa,

Maglalayag ako sa ibabaw ng bawat bundok

Lalangoy ako sa kamunduhan

At magiging alipin ng bawat basura nito

Lalangoy ako sa burak

Sa maitim nitong pagkatao

Nais kong makilala ang lahat ng kasamaan

At maging sunod-sunuran dito

Maglalakbay ako sa hangin

Sa bagwis ko’y walang tatalo sa akin

Ang pakpak ng buhay ay mapapasaakin

Habang naglalakbay ako sa hangin

Sa bawat pag-ihip ko’y mananaig

Ang lakas ng isang makapangyarihan

Dulot ko’y maaaring pag-asa

O dili kaya’y kamatayan

Pagkatapos ay gigising ako

Mula sa panaginip na ito

At muli, sa muling pagkakataon

Pipilitin kong pumalaot sa paraiso

Habang lumalangoy ako sa lupa

At naglalakbay ako sa hangin,

Ipapanalangin ko pa rin na;

manatili (sana) ang kabutihan

manaig (sana) ang pag-asa

Sa akin,

‘Sya nawa…

to break away. to escape. to cut loose. from my occupation

2008-09-21T22:02:00.000-07:00

at least, at last, I was able to breakaway from the stress of my occupation. They said I was crazy, I didn't care, really.

All I know was I needed this time to rejuvenate. I needed to refresh my mind from the hassle of my profession. They may not understand but I don't care, really.

I'll be back soon, and I hope this vacation would help me decide if I'd continue with this career or I'd just quit. I hope to find the answer soon.

For now, I would focus on something else. Something that I do best; my passion, my enthusiasm, my zeal. Goodbye to my post for now. I would see you when I see you. ;-)

Alam ko na kung bakit hindi ako naging si Superman! (repost)

2008-09-17T08:32:00.000-07:00

"...Wala nang pagkakataong baguhin ang nakaraan. Kapag nangyari na, tapos na. Ang magagawa nalang natin ay ang magpatuloy at salubungin ang mga darating pang bukas. *sabay drama oh!..."

Tuwing tinatamad akong kumilos para mag-trabaho, o kaya’y para mag-aral, o kaya’y gawin ang kahit ano pa mang bagay na kinatatamaran kong gawin, palagi kong iniisip na sana ako na lang si Superman. Mabilis kumilos, madaling makapunta kahit saan niya gustuhin sa isang kisap-mata lang. Walang imposibleng bagay para sa kanya.

Palagi kong iniisip na sana lumaki na lang ako katulad ni Clark Kent. Bata palang may super power na. Ang sarap siguro ng pakiramdam na kapag may ginusto kang isang bagay, nakukuha mo ito kaagad. Ang sarap sigurong kapag may natitipuhan kang babae, isang tingin lang ala superman, huli mo na agad ang puso ng iyong minamahal. Hehehe. Mga pangarap kong walang katuturan. Pero kahit ganun, alam kong kahit sino, nagnanais ng ganoong buhay, yung tipo bang sa isang kindat, isang kibot, isang ngiti, sa isang iglap, nasa kamay mo na ang lahat ng gusto mong mapa-sa iyo. Astig diba?

Minsan nga nangangarap akong sana isa na lang akong nilalang mula sa planetang Krypton. Sana naging kapalaran ko na lang ang ipadala sa mundo ng mga magulang ko para iligtas ito sa lahat ng kasamaan. Sana isang araw, madiskubre ko din ang kapangyarihang katutubo sa isang kryptonian na tulad ko. Masarap din sigurong lumipad. Ang lumibot sa buong mundo ng walang iniisip na pamasahe, bagahe, pagkain, hotel and accommodation, pati tour guide di mo na iisipin. Babalik ka na lang kung kailan mo gustuhin. Galing no? hehehe.

Nakuha ko lang ang lahat ng ito sa panonood ko ng Smallville, starring Tom Welling as Clark Kent. Wala eh, the best talaga ang TV series na yun. Umaga pa lang sabog na ang DVD player ko dahil maghapon kong panonoorin at kung minsan ay uulit-ulitin ang mga episodes nito. Pagkatapos kong manood, pakiramdam ko kayang-kaya ko nang gawin ang lahat ng ginagawa ni Clark. Ang iligtas ang mga tao sa mga meteor freak na walang alam gawin kundi ang maghasik ng kasamaan; ang tumakbo ng sampung milyong kilometro bawat segundo para puntahan si Lana Lang o Lois Lane kapag kailangan nila ng tulong, o kahit sino pa mang inaabuso ng masasama; ang magpa-cute sa mga chicks na patay na patay sa akin; ang matulog sa himpapawid kapag walang magawa.

Minsan nga kapag nakakakita ako ng mga ilaw na kulay green, o mga bagay na berde ang kulay tulad ng ding-ding, halaman, batong may lumot, pakiramdam ko nanglalambot ako ng husto, pakiramdam ko mga kryptonite ito na papatay sa akin. Ang superhero man ay may kahinaan din. *tawa…

Yan ang epekto sa akin ng panonood ko ng Smallville at iba pang mga action series tulad ng Kyle XY, Justice League, Heroes, Spiderman, at marami pang iba. Masarap din kasing minsan, lumayo sa tunay na daigdig at mangarap na sana isa ka na lang super hero. Marami kang matutulungan, marami kang magagawa na lampas lampasan sa kakayahan ng isang ordinaryong tao. Higit pa dito, maraming pagkakataon na mas magugustuhan ka ng tao dahil sa kabutihang pinamamalas mo kumpara sa pagiging isang ordinaryong nilalang. Diba yun naman talaga ang gusto nating lahat? Ang makatulong, ang matanggap ng lahat ng tao at magawa ang kahit na pinakamabigat ng bagay sa buong mundo. Astig talaga yun diba?

Isa sa mga pinaka-paborito kong episode ng Smallville na tumatak talaga sa akin ay yung pagkamatay ng tatay ni Clark. (di ko na maalala yung title ng episode basta yun na yun.) Anyway, ang nangyari, si Clark Kent, ipinagtapat na niya Kay Lana Lang (ang girlfriend niya for so many years bago nya ma-meet si Lois Lane) ang tunay niyang pagkatao, mula sa pagkakarooon niya ng fantastic na kapangyarihan, hanggang sa pagiging katutubo niya sa Planetang Krypton. Matagal na talaga niyang gusto sabihin yun kay Lana pero pinangunahan siya ng takot na baka hindi siya matanggap nito, pero kabaligtaran ang nangyari, natanggap lahat iyon ni Lana at nagpasya silang magpakasal pagkatapos. Pero ang nangyari, si Lana ay masyadong naging psychologically affected sa responsibilidad niyang itago ang malaking sikreto ng kanyang mahal kaya sa isang di inaasahang pagkakataon, naaksidente ito habang nagmamaneho. Sumabog ang sinasakyan nitong kotse.

Di ko malilimutan ang pag-iyak ni Clark nung episode na yun, apektadong-apektado ako. At oo, aaminin ko, umiyak ako. *tawa.

Sa pagkadesperado ni Clark, hiniling niya na sana mapihit niya pabalik ang oras para baguhin ang lahat-lahat. Mahirap ipaliwanag sa simpleng pagsulat kung bakit nangyaring bumalik ang panahon at nagawa niyang baguhin ang lahat-lahat ng pangyayari. Binigyan siya ng isang pagkakataon para ulitin ang nakaraan. Isang pagkakataon lang. Alam na niya sa bahaging iyon na ang katotohanang hinihiling ni Lana mula sa kanya, buhay ang magiging kapalit. Nabuhay ulit si Lana sa kwento, pero dahil nga sa hindi maaring ipagtapat ni Clark ang lahat, nagpasya itong makipaghiwalay na lang kahit gaano man kasakit.

Ang twist ng istorya, sa katapusan, isang buhay muli ang nawala at iyon ay ang buhay ng kanyang tatay. Inatake ito sa puso dahilan narin sa pagprotekta nito sa sikreto ng kanilang pamilya.

Syempre dahil sa isang pagkakataon lang ang binigay kay Clark, hindi na niya naibalik ulit ang nakaraan. Isa iyong malaking desisyon sa buhay ni Clark para pumili kung sino ba sa mga taong mahal niya ang pinaka-importante.

Isang bagay lang din ang tumatak sa utak ko, bawat gawin natin sa mundong ito ay may kalakip na responsibilidad. Bawat desisyong gagawin natin ay may kapalit na suliranin at ang mahirap dun, wala na tayong pagkakataong maibalik pa ang mga lumipas na. Wala nang pagkakataong baguhin ang nakaraan. Kapag nangyari na, tapos na. Ang magagawa nalang natin ay ang magpatuloy at salubungin ang mga darating pang bukas. *sabay drama oh!

Pero wala nang makakapagpabago pa sa pangarap kong maging superhero ala Superman. Pangarap lang naman yun eh, tatayugan ko na! Wala namang masama.

Saka alam ko na din kung bakit di ako pinili ng Diyos na maging si Superman. Alam Niya na kapag nangyari yun, di ko masyadong gagamitin yun para sa kapakanan ng lahat. Alam ko din sa sarili ko na totoo yun. Sa panahon ngayon, mas uunahin ko syempre ang sarili ko, pamilya ko, mga kaibigan ko, bago ang ibang tao. Di ako karapat-dapat sa ganoong kalaking responsibilidad. Si Clark Kent o Superman at yung mga iba pang superhero ay mga espesyal na tao. Tao sila, pero sila yung tipong malakas pa sa sinag ng araw ang paninindigan at determinasyon. Matapang pa sa hukbong sandatahan ng kahit anong bansa at higit sa lahat, bayani silang nabubuhay sa matatag na prinsipyo at integridad. At wala nang taong ganun sa mundo kaya wala ni isa man sa atin ang pwedeng maging superhero.

Kaya nga hanggang ngayon naniniwala akong hanggang TV series na lang at cartoons mananatiling buhay ang mga superheroes. Hindi sila magkakatotoo kahit kailan sa persona ng isang ordinaryong tao. Malabong mangyari yun. Salamat na lang sa mga lumikha sa kanila, kahit papano, naiisip kong tumulong sa nangangailangan at kinakawawa kahit sa pinaka-simpleng paraang kaya ko. TIngin ko mas astig yun sa lahat!

Padaan.

2008-08-23T21:56:00.000-07:00

Napadaan lang talaga ako dito. Ano ba dahilan ko kung bakit napapabayaan ko na ang pahina kong ito. Trabaho? Eskwela? Oo, pareho sila. Wala na nga akong panahon matulog ng mahaba eh. Lagi na lang kulang ang tulog ko. Bangag na bangag na ako. Sana magkaroon ako ng pagkakataong asikasuhin naman ang sarili ko. Sana. Sana.

Gusto kong magpa-spa. Magpa-whole-body massage. Mag-shopping. Magpa-rebond. Kumain sa isang fine-dining restaurant. Manood ng sine at mag starbucks! Teka parang luho na yata yun ah.. hahaha. Basta matapos ko lang lahat ng pinagkakabalahan ko sa buhay, gagawin ko lahat yan. Sana lang may sapat na pera! Hehehehe.

Sige bye-bye na! Para namang may babasa pa nitong nakalimutan nang blogsite ko. Pero kung sakaling meron man, hello sa iyo! Oo, sa iyo! Hello po! Salamat at naligaw ka! Hahaha! Next post ko, promise, I’m gonna give you a very good post. Sana. Sana. See yah! Tulog muna ako ng kaunti may pasok pa later.

*hugs! ;-)

Mukhang Pera.

2008-08-03T00:10:00.000-07:00

Hayst! Ang tagal ko ring nawala sa sirkulasyong ito. Ang tagal kong nanabik na sana makaisip ako ng isang magandang kwentong pwedeng isulat para sa pahina ko. Sa kasamaang palad, hanggang ngayon, wala pa rin.

Masyado akong naging abala sa mga gawain ko sa buhay. Trabaho, aral, trabaho, aral, trabaho, aral, kain, tulog, kape, yosi, at kaunting kasiyahan. Yun lang ang bumubuo sa buhay ko. Nakakasawa na nga eh, pero sa ngayon, pinipilit kong makuntento na lang muna. Wala naman akong magagawa, wala pa akong sapat na pera. Wala pa akong maipagmamalaking estado sa buhay. Masyado pa akong hilaw. Basta simple lang, yun lang.

Katatapos nga lang ng birthday ko eh. Ayun, nag-imbita ako ng ilang malalapit na kaibigan. Konting handang pagkain, konting beer at yosi, solved na. Masaya, nakakatuwa, at yun, nadagdagan na naman ako ng isang taon sa kalendaryo ng buhay ko. Konting panahon na lang at 65 years old na ako, kailangan magawa ko na lahat ng mga dapat, hindi dapat at mga gusto kong gawin sa buhay ko. Bago man lang ako mag sisenta.

Ewan ko ba pero lagi kong iniisip na hanggang 65 years old lang ako mabubuhay sa mundong ito. Kaya gusto ko pagtuntong ko ng 60, mananabako at magbo-ballroom na lang ako kasama ang (mga) magiging asawa ko (kung meron mang magkakamali... ;-0), at yung ibang mga kumpare ko.

Kung magkaka-anak man ako, gusto ko wala na sila sa puder ko sa mga panahong iyon. Gusto ko maayos na din ang buhay nila at bibisi-bisitahin na lang nila ako sa mansyon namin (hehe, dream, dream, dream!)

Astig diba? Kahit maraming nagsasabing masyado daw akong nagmamadali sa buhay dahil puro pera, pera, pera, dream car, dream house, dream vacation, dream career na lang daw ang lagi kong iniisip. Pero totoo naman diba? Lahat tayo nag-aasam ng madaming pera. Lahat tayo pangarap na balang-araw, mag-buhay senorita at senorito sa mansyon natin? Maglakbay sa lahat ng bahagi ng mundo na walang iniisip na problema sa pera o sa kahit anumang gastusin?

Kaya nga tayo nagpakahirap na mag-aral noon at mag-trabaho ngayon eh, kasi lahat tayo gustong yumaman. Maging mayamang-mayaman! Bilyonaryo. Kasi sa panahon ngayon, pera lang talaga ang nagpapatakbo ng kaligayahan ng mundo, technically.

Don't get me wrong naman tungkol dito. Naniniwala pa rin naman ako sa kasabihang "...the best things in life are for free...": ang pagtawa ng masarap; ang pagtatampisaw sa ulan; ang paglalaro ng piko at tumbang preso sa kalye; ang paglalaro ng langit-lupa impyerno, im-im-impyerno; ang paglanghap ng sariwang hangin at marami pang iba. Pero ito yung mga bagay na pwedeng-pwede nating gawin kahit anong oras natin gusto. Nandyan lang ang mga yan at hindi ka iiwanan. Kaso nga lang, may mga bagay talaga sa mundong ito na gusto nating gawin at pangarap nating matupad na kinakailangang pondohan at tapatan ng salapi. Ano-ano yun? Alam kong alam nyo na kung ano-ano ang mga iyon...

Narinig ko ngang minsan sa isang pastor habang nagsasalita siya sa kanyang mga takapakinig:

"...hindi naman masamang maging mayaman, ang mag-asam ng limpak-limpak na salapi, ang maniwalang isang araw, pagbukas mo ng pinto ay babagyo ng maraming kayamanan. Sa katotohanan nga, maraming sipi sa banal na Bibliya ang nagsasabing ang pagiging mayaman at pagkakaroon ng matiwasay at maunlad na buhay ang pangarap ng Diyos para sa ating lahat. Ang dapat lang nating matutunan ay kung papaanong sa pamamagitan ng yamang iyon ay makakatulong tayo sa ating kapwa..."

Ayokong magtunog pastor sa puntong ito kaya ititigil ko na. Pero totoo naman diba? Ewan ko sa'yo pero kung 'di ka sumasang-ayon, okey lang. Maaari mong sabihin kung bakit, at ipaliwanag ng husto sa buong madla, o maaari ka ring manahimik na lang habang binabasa mo ito, depende sa trip mo. Basta iyon talaga ang paniniwala ko eh. Astig lang! hahaha. *tawa.

Mamaya-maya, papasok na naman ako sa trabaho. Umaasang sa susunod na sweldo, mas malaki-laki ang mailalagay ko sa savings account ko. Kung kulang, hala sige trabaho na lang ulit. Kung sobra, edi mas maganda. Ganyan lang naman talaga ang buhay natin diba? Pati ang buhay mo, alam ko ganyan din ang takbo. Maliban na lang siguro kung ipinanganak kang mayaman ang pamilya mo. Hindi ko sasabihing maswerte ka kundi, pinagpala ka. Astig!

O, sige na, hanggang sa muli nating pagkikita. Magpapayaman muna ako. *kindat...

Holdaper de Puta

2008-07-18T22:14:00.000-07:00

(PAUNAWA SA MGA BABASA: ang kwentong ito ay R-18 dahil sa sandamakmak na pag-gamit ng author ng mga masasamang salita at abot-impyernong pagmumura upang mailabas ang kanyang damdamin sa isang karanasang ayaw na niyang maulit. Patnubay ng magulang ay kailangan.)

"...Gigil na gigil na gigil hanggang sa mabitiwan nya ako. Kita ko ang dugo sa braso ng mamang demonyo, habang ramdam ko din naman lasa ng pawis, libag, at dugo nya sa bawat hibla ng mga ngipin ko..."

Isang araw, bandang alas singko ng hapon, huwebes iyon tandang-tanda ko pa, papunta ako sa opisina, ang daan ko ay Baclaran patungong Makati, eksaktong pagbaba ko ng bus sa palengke ng putang-inang Baclaran na yan, isang malaking mamang amo’y putok ang biglang humila at sumakal sa akin. Pinipilit niyang kunin ang noo’y hawak-hawak kong cellphone. Kasama niya ang isang puki ng inang lalaking mukhang pinilipit na kulangot ang mukha na siya namang paulit-ulit na sumusuntok sa mukha ko para lang mabitiwan ko ang aking telepono.

Syempre, unang reaksyon ko ay ang manlaban, kahit hindi ako makagalaw sa pagkakahawak sa akin ng anak ng imburnal na lalaking iyon, pinilit kong gumalaw at sumigaw. Ewan ko ba pero sa bawat sigaw ko at paghingi ng tulong, isang sapak sa mukha ang inaabot ko.

Ayokong maging bida sa kwento kong ito, pero totoo, hindi ko binitiwan ang dala kong cellphone. Hindi ko nga halos naramdaman ang mga suntok sa akin eh. Basta ang alam ko, hindi ko bibitiwan ang cellphone ko at sisigaw ako na sana ay may tumulong sa akin. Pero wala.

Habang hawak ako ng mamang mukhang hasang at pilit na nanlalaban, naramdaman kong humapdi ang leeg ko. Dumudulas ang pagkakakapit nya sa akin. Maya-maya’y naramdaman kong dugo ko na pala iyon. Mahirap ipaliwanag kung bakit hindi ko nararamdaman ang sakit ng paghiwa niya ng sugat sa leeg ko kaya isisisi ko na lang ang lahat ng iyon sa aking adrenalin gland. Ayun, hawak-hawak ko parin ang cellphone ko.

Napansin kong may isang ale naman na nakakasaksi sa nangyayari sa akin. Siguro wala pang dalawang metro ang layo nya sa amin ng mga hinayupak na holdaper na yun. Kita ko siya mula sa kinatatayuan ko habang sinasakal ako ng kaputa-putahang lalaking iyon. Alam ko gusto niyang tumulong pero alam ko ding wala siyang magawa. Ayun, nanood lang siya, musta naman yun?

“…tama na yan hoy! Tama na yan!…” sigaw ng mga nakakakita sa dalawang demonyong mama.

“…ibigay mo na kasi yang cellphone mo, gago!” naririnig kong sigaw mula sa maraming kumpulan.

Oo, madaming tao sa paligid ko. Uulitin ko lang po, nasa Baclaran ako noon, alas singko ng hapon at malinaw pa sa alaala ko kung gaano karami ang tao sa putang-inang Baclaran na yan noong mga oras na iyon. Pero hayun ako, pinagtutulungan ng dalawang mamang mal-edukado, filibustero, hayop, demonyo, inutil, primitibo, tarantado, tonta, at lahat na, habang ang publiko, naroroon at parang nanonood lang ng shooting! *Heavy!

At alam mo ba kung saang banda sa Baclaran nangyari ang lahat?

Doon mismo sa tapat ng istasyon ng mga walang kwentang MMDA officers na yan! Anak ng kulani talaga oh. Naisip ko tuloy, siguro nagkukubra ng pera ang mga holdaper na yan sa kanila kaya wala silang pakialam kahit sino ang mabiktima. Wala talagang kwenta ang ilang mga sistema natin dito sa bansa. Letche talaga!

Ayun na nga, siguro kahit papano sinuwerte parin ako nung araw na yun, ewan ko ba pero pakiramdam ko, hindi pa talaga ako mamamatay nung araw na yun eh. Sandamakmak na sapak na ang inabot ko pero matinag parin ang pagkakahawak ko sa cellphone ko. Nakagalaw ako ng konti dahil nga medyo madulas na ang pagkakahawak ng mamang mukhang tae sa leeg ko dahil sa dugo.

Nagkaroon ako ng pagkakataong kagatin ng sabik na sabik na sabik ang braso ng mamang sumasakal sa akin. Gigil na gigil na gigil hanggang sa mabitiwan nya ako. Kita ko ang dugo sa braso ng mamang demonyo, habang ramdam ko din naman ang lasa ng pawis, libag, at dugo nya sa bawat hibla ng mga ngipin ko. Sabay hampas ng bag kong dala-dala sa isa pang putang-inang mamang nakarami rin ng suntok sa akin.

“…putang ina nyo, gago!!!!...” ang sigaw kong may paghihimagsik!

Sabay ang pagtakbo ko ng matulin papunta sa sakayan ng bus.…

”hala sige, magtext ka pa!” narinig kong sigaw ng isang lalaki mula sa nagdaraang bus habang tumatakbo ako palayo.

“…putang ina mo!” ganti ko naman sa kanya sa sobrang pikon ko na.

Siguro dahil madami naring nakiki-isyoso, nagdalawang isip na ang dalawang puke ng inang lalaking iyon na habulin pa ako. Nang maramdaman kong sapat na ang layo ko para abutan pa ng mga demonyo, tumigil ako at nagpahinga. Saka ko lang naramdaman ang pagod. Nagmasid ako sa paligid. Pakiramdam ko lahat ng tao, nakatingin parin at tumatawa sa akin.

Bakit nga ba hindi ko na lang binigay ang cellphone ko? Mas madali naman yon kesa suungin ang nga suntok. E bakit nga ba? Naisip ko nga rin, siguro, isang maling galaw ko lang din, pwedeng magbago ang kapalaran ko at patayin ako ng mga di ko naman kakilalang tao. Sayang naman ang buhay.

Matagal ko ring inisip ang pangyayaring iyon. Paano nga kaya kung napatay nila ako dahil lang sa cellphone? Kasing-halaga lang ba nito ang buhay ko? Ang cheap! Hahaha! Sabi ko, di ko nalang uulitin pag nangyari ulit yun, pero wag naman na sana.

Parehong araw, nagreport parin ako sa trabaho. Parang walang nangyari. Di ako umabsent.

Kinuwento ko sa mga ka-officemates ko. Nalaman ng mga kaibigan ko. Nalaman ng nanay at tatay ko.

Nakakatawa pero lahat sila iisa lang ang reaksyon. Iisa lang ang nasabi: “…ang tanga-tanga mo, sana binigay mo na lang yung cellphone…”

(…sana man lang tinanong nila kung nasaktan ba ako diba? *heavy! Hahaha.)

Natutunan ko na ang lessons ko. Nasa akin pa rin ang cellphone ko. Hindi naman ako na-comatose. Hindi din naman ako nasaksak. Buhay pa ako. At siyempre, pinagpapasalamat ko yun.

Sa ngayon, siyempre, mas naging maingat na ako sa bawat kilos ko, lalo pa at nasa mataong lugar ako. Mahirap nang maulit ang kalbaryong iyon. Ang sakit kayang masapak! Okey sana kung may pagkakataon akong lumaban ng patas, at least yun, makakaganti ako ng sapak kahit papano. Madami na talaga tuso sa panahon ngayon, ni hindi mo alam kung sino sila. Di naman natin alam kung sino ang dapat sisihin. Syempre, ang lahat ng bunton, sa isang tao lang mapupunta.

Siyempre, ang sisisihin ay ang biktima, di kasi nag-iingat! Ganun na ba talaga ngayon?

Noon mismong oras na yun, siguro isang bagay lang din ang nasa isip ko; na madami nang masasamang tao sa mundong ito, madaming-madami, ...at sa pagkakataong iyon, ayokong maging isa sa mga biktima nila…

Bienthoughts Supports Bloggers Mini-EB

2008-07-17T01:51:00.000-07:00

Gusto ko pumunta sa event na ito, makilala ko man lang ang mga kapanaligan kong bloggers! Sana may pagkakataon akong makapunta, July 27, 2008, Sunday around 7pm.

Yung mga gustong pumunta din at makihalu-bilo sa mga blagistang ito, mangyaring bisitahin na lamang ang blogsite ni McBilly.

Here are the details:

Bloggers Mini-EB

Where: SM Megamall
When: July 27, 2008 (Sunday)
Time: 7pm (Just in time for dinner)

May espesyal na papremyo, sige, bisitahin na ang site ni McBilliy.

Imbisibol Monologue

2008-07-16T19:41:00.001-07:00

“Minsan naisip ko na umalis na lang dito. Kalimutan nang lahat, lumipad, lumayo…”

-Hallelujah, Bamboo

Perfect! Exactly yan ang gusto kong gawin ngayon. Lumipad, lumayo nang malayong-malayo. Tumakas sa mga responsibilidad sa buhay. Kalimutan ang lahat ng pangit na nangyari sa buhay ko mula sa simula. Ang maging mag-isa pansamantala, manahimik, magkubli sa kawalan, magsulat ng magsulat, mag-yosi ng mag-yosi, at kumain ng kumain! Sana nga lang madaling gawin ang lahat ng ito. Pero hinde! Malabo. Lalo pa ngayon, ang dami kong bayaring bills! Hehehe!

Naisip ko lang, ano kaya mangyayari kung sakali ngayon, bigla akong maglaho na parang bula? (hindi naman yung mamamatay ako, yung maglalaho lang, mawawala, magiging-invisible ba?) Ano kaya ang magiging reaksyong ng mga taong nagmamahal sa akin, kung meron man? Mami-miss kaya ako ng mga so-called friends ko? O nang pamilya ko? Ano kaya ang mga magagandang bagay ang masasabi nila tungkol sa akin? O ang mga masasamang bagay na maipupukol nila sa pagkatao ko? Madami kaya? Kaunti kaya? O baka naman wala? Hahaha! Wala lang, naisip ko lang. Alam kong ito rin ang magiging tanong niyo kung sakali mang kayo ang maglalaho na parang bula.

Lahat naman tayo gustong malaman kung gaano tayo kahalaga para sa mga taong mahal natin eh. Lahat tayo gustong makita kung papaano sila mag-rereact kapag isang araw bigla nalang tayong mawala. Oo, alam ko lahat tayo, kahit isang beses lang sa buhay natin, naisip na din ang mga ganitong bagay.

Pero, wala lang. Sana lang din, ako sa sarili ko, matutunan kong ipakita din sa kanila na mahalaga sila sa akin. *drama na naman! Hehehe! Eto na, sige na, di naman kasi ako showy talaga eh. Tahimik lang ako sa personal. Sa panulat lang ako madaldal. Sa gawa ako magaling. Ang problema lang, hindi ko alam kung nararamdaman ba nila yun. I’m insensitive in a way. Basta alam ko, pagdating sa pamilya ko, magbibigay ako ng pang-grocery, pambayad sa kuryente, tubig, bills, pasalubong. Pag may extrang pera, sige, bibilhan ko ng bagong damit, bagong gamit, minsan syempre dagdag na baon para sa mga kapatid ko. Yun lang. Pero, pagdating sa mga emosyonal at sikolohikal na bagay, hindi talaga ako maka-relate. Hindi ako affectionate na tao eh lalo na pagdating sa kanila. Mas komportable akong kausapin at komprontahin ang mga kaibigan ko. Basta ganun lang ang buhay ko.

Matatawag bang malungkot at madrama yon? Di naman diba? Siguro may mga tao lang talagang ganito. At ako yun. Nakakatuwa sigurong malaman na may mga taong katulad ko rin sa mundo. At least, malalaman kong hindi parin pala ako nag-iisa.

(*bakit ba life story ko bigla ang naisulat ko? Dapat tungkol ito sa isang babaeng malaki ang bunganga eh. Di bale, next post na lang. Abangan nyo. Hahahaha!)

Rain Obsession (Repost, dahil tag-ulan ngayon...)

2008-07-14T21:13:00.000-07:00

"Kung bakit ba noon, noong bata pa ako, mas napapansin kong mas madalas ang pag-buhos ng ulan kumpara sa pagsikat ng araw. Marahil, noon pa man, umiibig na ako sa ulan."

Ilang oras ko ring hinintay na bumuhos ang ulan ngayong araw. Pero kahit isang patak, walang bumagsak mula sa ulap. Makulimlim ang paligid, malakas ang ihip ng hangin, malamig ang panahon ngunit hindi man lang ako nakaramdam ng pagbuhos ng ulan. Tila dinaya ako ng panahon na sa kabila ng kakapalan ng mga ulap sa himpapawid, hindi lumuha ang langit. Marahil nasanay narin ito sa malusog na pagsikat ng araw tuwing tanghali.

Paborito ko ang tag-ulan. Sa lahat ng panahon na maaaring dumating sa ating mundo, palagi kong ninanais na pumatak ang ulan lalo na kapag sumasapit ang dapit-hapon. Masaya ako kapag umuulan. Nais kong maligo at magtampisaw sa malamig nitong tubig. Nais kong kumawala sa init ng nagdaang araw, isang pagbabanlaw sa lahat ng pagod at hirap mula sa matinding sikat ng haring liwanag. Ibinabalik nito ang aking kabataang araw-araw ay nais kong balikan. Ang ulan para sa akin ay isang katuparan ng pinakaaasam na kahinahunan ng mundong aking ginagalawan. Isang paghuhugas sa mga alinlangang nadarama ko sa kabila ng kabutihang idinudulot sa akin ng buhay.

Inabot ako ng dilim sa pag-asang kahit papano ay magpaparamdam ang ulan. Tumingala ako sa langit, pinakiramdaman ng dalawa kong kamay kung may papatak na tubig mula sa itaas, ngunit sa halip, sumagi sa paningin ko ang nagliliwanag na buwan. Bilog ito. Bilog na bilog. Natatabunan ito kapagdaka ng mumunting ulap na tila nagpapapansin at nagsasabing huwag na akong umasa sa pagpatak ng ulan, sapagkat bukas ay matinding init ang mararanasan ko na naman. Napangiti ako. Napatawa. Bakit ko ba kinakausap ang ulap? Maaawa kaya ito sa akin kapag nakiusap akong sana ay umulan ngayong gabi?

Napatungo akong bigla at nagbuntong-hininga. Nagsindi ng sigarilyo. Hitit sabay buga pampatanggal ng inip na kanina pa sumusukob sa akin. Ilang sandali pa’y naubos ko na ang tangan kong pansunog-baga. Nagmasid akong muli sa tahimik na paligid. Maya-maya pa ay napaling naman ang pansin ko sa maingay na paglipad ng isang eroplano. Matayog ang lipad nito. Matayog na matayog. Isang alaala muli ng aking kabataan ang biglang nagbalik. Naalala kong noon, kapag may dumaraang eroplano sa langit, kasama ng mga kalaro ko ay sabay-sabay kaming kumakaway at nagpapaalam dito. Isang pamamaalam na taglay ang pangako na isang araw ay magbabalik ito at sa pagkakataong yaon ay isasama niya at isasakay ako.

Tuluyan na ngang nilamon ng dilim ang kanina lamang ay nagmamayabang na liwanag. Hinihintay ko paring sana kahit ambon man lang ay biyayaan ako ng langit. Nahiga akong sandali at tulad ng lagi kong ginagawa kapag nababagot, umawit ako. Isang awit ng paghihimagsik. Isang awit ng pag-asa na sana ay marinig ng ulap ang dumadagundong kong tinig upang magalit ito, marindi, at mapundi, ng sa gayon ay magbuhos ito ng luha na kanina ko pa inaasam. Ngunit walang nangyari. Walang tumugon sa awit ko kundi mga ibong maya at ingay ng mga kuliglig. Sa kabila noon, nanatili ang katahimikan ng buong paligid.

Noong bata pa ako, wala akong kalayaang magpasya na maligo sa ulan. At alam kong sa bawat pagpupumilit kong magtampisaw ay pagagalitan ako ng aking mga magulang. Kung bakit ba noon, noong bata pa ako, mas napapansin kong mas madalas ang pag-buhos ng ulan kumpara sa pagsikat ng araw. Marahil, noon pa man, umiibig na ako sa ulan. Hanggang ngayon. Hanggang ngayong malaya na akong maligo kahit anong oras na bumuhos ang ulan. Ngayong wala ng makapipigil sa aking magtampisaw sa nakabibighani nitong tubig. Ngayong hindi ko na kailangan pang uminom ng isang basong tubig kapag nangangamoy alimuom. Ngayon pang malaki na ako at marunong ng magpasya para sa sarili, ngayon pa ako pinagtataguan ng ulan.

Sa kawalan ng pag-asa, nagpasya na akong pumasok sa aking silid. Malungkot ako. Malungkot na malungkot. Pakiramdam ko’y pinagkaitan ako ng mumunti kong kahilingan. Para akong isang batang nakalimutang bigyan ng regalo sa kanyang kaarawan. Sapagkat malalim na ang gabi, hindi ko na mapigilan ang tuluyang pagsakop sa akin ng isang dalisay na antok. Bukas ay maghihintay akong muli sa pagbisita ng ulan. Sana ay hindi na niya ako biguin. Sa pagkakataong iyon, nakatulog ako ng mahimbing. Mahimbing na mahimbing. Pakiramdam ko’y kinukumutan ako ng isang mapagarugang hangin. Hanggang magising ako isang tanghaling mataas na mataas na naman ang sikat ng haring araw.

Hindi ko man lamang namalayang umulan pala buong magdamag…

Alam ko na Kung Bakit di ako naging si Superman!

2008-07-10T04:38:00.000-07:00

"...Wala nang pagkakataong baguhin ang nakaraan. Kapag nangyari na, tapos na. Ang magagawa nalang natin ay ang magpatuloy at salubungin ang mga darating pang bukas. *sabay drama oh!...

Di ko malilimutan ang pag-iyak ni Clark nung episode na yun, apektadong-apektado ako. At oo, aaminin ko, umiyak ako. *tawa.

Ang twist ng istorya, sa katapusan, isang buhay muli ang nawala at iyon ay ang buhay ng kanyang tatay. Inatake ito sa puso dahilan narin sa pagprotekta nito sa sikreto ng kanilang pamilya.

Pero wala nang makakapagpabago pa sa pangarap kong maging superhero ala Superman. Pangarap lang naman yun eh, tatayugan ko na! Wala namang masama.

I don't want to have a baby yet!

2008-07-07T23:12:00.000-07:00

Everyone was expecting me to have a baby!

Would it be too harsh for me to tell them that at this point in time,

It was too much of a burden for me.

Financially, I'm not that stable.

I don't even have a girlfriend.

And besides, I'm still young.

Young, youthful, naive.

Highly motivated by my dreams.

I'm focused.

I don't want to have a baby yet.

Hell, no!

Not unless I'm provoked! hehehe.

Yeeehaaaw!

*sigh...

Ulan, ulan, hulugan mo ako ng Alaxan.

2008-06-23T10:01:00.000-07:00

Be careful with what you wish for.

I was talking to my officemate Ma. Elvira Sacro (Matet for short) one Friday evening while waiting for work to occupy us when I told her that I wish I’d be sick on a Sunday so I will have an excuse not to go to work. I really wanted to have a free time so I can go to the mall and watch movie, or maybe to have a full body massage at Bioessence, or maybe just to window shop around. You know, my favorite past time is to walk around the mall and watch people walk and talk and do what they do while I just stare at them thinking nothing. Weird, right? I don’t know why I can’t find time to do it during my regular rest days. I just don’t know why. And so, that same night, I felt something is wrong with my nose, I kept on sneezing, and then suddenly I realized I have a runny nose. Somehow, I managed not to pay attention to it since I’m too busy with my work.

Then the storm came in.

When I got home from work, I know I really am not feeling so well, but as what I usually do, I opened my laptop, try to catch up with what’s happening on line. I checked my mails, updated my blog and chat with some online friends. After doing my thing, I prepared my DVD to watch Kyle XY the series (damn, I’m done with One Tree Hill and Smallville and I can’t find their latest series!). Then it started to rain hard. I didn’t even know that there’s a storm during that day. All I care about was to have enough sleep so I can go to work the next day.

Brownout all over

Just so before I sleep, I notice the old shoe box I’m keeping since forever, the box as far as I can remember, was given to me by my childhood sweetheart during I guess my birthday or Christmas, I couldn’t exactly remember what occasion, but since then, I kept it and there I store all the letters, postcards, and notes given to me by some special people in my life. I keep my literary works there also and speaking of which, while harking back in to the memories of my childhood days, I saw the first love poem I ever wrote for the girl I first admire. Funny. I realized how corny a child in love could be. Now, let me show you how I wrote it:

A Promise

I wonder why it could never be me

Even though I love you but you won’t let me in

I wonder why you can never be mine

Even though I love you, I guess my love is on the line

I wish that you could love me the way that I do

And I hope that someday, it would be me and you

Forever I’ll wait and as long as I live

Until the sun don’t shine, until my last breath

I know it’s not today, not even tomorrow

But the promise of waiting would still be in my shadow

Till the last drop of my tears, till the last beat of my heart

I promise to wait for you, even though we’re apart.

Hahahaha. Lol. Can you imagine how serious I was while writing this? It’s really funny! Well, honestly, I still can remember the feeling, really. It’s like heaven. Just like heaven. Pure, sincere, honest, truthful, clean, and believe me, I wish I know how to write that way again. Being in love like a child I think, is the sincerest kind of love. I know you agree, just for once please. And then I notice I kinda lost track of time and while browsing through my things, the lights suddenly went off. I decided to just leave everything behind my drawer again and get back to it as soon as the light comes back. I prepared to catch some sleep and hoping that the brownout will soon be over.

The Influenza, bow.

Right in the middle of my sleep, it was around 2 in the afternoon, (take note that I work in a call center, so we follow the US standard time, Eastern Time to be exact.) I woke up freezing and chilling. I thought it was just because of the rainy weather but I guess I was wrong. I felt the sudden pain stroke right through my head. It was really a painful headache (tell me it's redundant!). I tried to stand up but then my body can’t move. I was literally crying in pain because I know I have to do something to heal myself so I can go to work. Well, guess what happened next? I ended up calling our attendance hotline to inform them I can’t report to work. I felt relieved. For the first time after working in the company, I used my sick leave. And so, what I wished for came true. I got sick on a Sunday. Bad thing about it, I wasn’t able to go to the mall because it’s raining, and my body felt so weak, too bad I had to stay in bed the whole day. I should really be careful with what I wish for.

Let there be light.

Yeah right, two days of darkness and I was sick all along. I can imagine how harder it is for those who doesn’t even have a shelter to comfort them. It took time for Meralco to fix the faulty wiring that exploded during the storm. I don’t want to blame them so I guess all I can do is just to be thankful and gratified that we surpassed another storm just as easy as the others that passed.

Ang Kangkong.

2008-06-19T04:53:00.000-07:00

In about 2 hours, I’ll be leaving my laptop again and go to work to make money under the freaking roof of my boring office. I wonder how I managed to keep my life going like this forever. Honestly, all these years I’ve been thinking of leaving my job and finding another one which is suited to my educational background. Oh, forgive me. Here I go again, another outmoded crap is trying to burst out of my head, all for the same old reason, I am rigidly bored; with the job I’m burdened, with the lifestyle I’m living, with the night schedule I learned to adapt, and so bored to tears by just watching it all happen to me.

I feel unfulfilled. I feel that all the “fudging” plans that I made before graduating from college was all taken for granted. I’m stagnant. I can’t feel the growth I wanted to achieve at least before I turn 25. And I’m 22 years old now. Time flutters so fast but I think my personal and career growth is sluggish. And now I know I have to do something about it, or else, I would have to deal with my Plan B, which is, apparently, to create another life strategy plan.

I’m conscious enough that success cannot be achieved in a snap of a finger. I am very aware that it takes time to get what we desire, especially if you’re just starting to work on it. We cannot push our luck without thinking what might be the risks involved in the circumstances. We cannot just blatantly go over on something we think is right without scrutinizing the result that may come subsequent to our act.

And oh, yes, I know all these facts and this grief might not make any sense to you, and the hell I care! What I’m just trying to say is that I need to make all my plans happen the exact way I want it to take place. I won’t care if you’ll think I’m way too ambitious and pathetic to be saying all these but really, I have to make it all real.

I’m doing my best to accomplish the things I want to achieve. In 3 years time (following my life strategy Plan A), I need to have a positive result. I need to work harder. I know I did my best, but I guess, my best really wasn’t good enough. (Hmmm, that last line sounds familiar, I wonder how.)

So now, I have to go work. Deal with the flow of my boring occupation, and find ways on how to make things happen the way they should.