to break away. to escape. to cut loose. from my occupation

at least, at last, I was able to breakaway from the stress of my occupation. They said I was crazy, I didn't care, really.

All I know was I needed this time to rejuvenate. I needed to refresh my mind from the hassle of my profession. They may not understand but I don't care, really.

I'll be back soon, and I hope this vacation would help me decide if I'd continue with this career or I'd just quit. I hope to find the answer soon.

For now, I would focus on something else. Something that I do best; my passion, my enthusiasm, my zeal. Goodbye to my post for now. I would see you when I see you. ;-)

Alam ko na kung bakit hindi ako naging si Superman! (repost)

"...Wala nang pagkakataong baguhin ang nakaraan. Kapag nangyari na, tapos na. Ang magagawa nalang natin ay ang magpatuloy at salubungin ang mga darating pang bukas. *sabay drama oh!..."

Tuwing tinatamad akong kumilos para mag-trabaho, o kaya’y para mag-aral, o kaya’y gawin ang kahit ano pa mang bagay na kinatatamaran kong gawin, palagi kong iniisip na sana ako na lang si Superman. Mabilis kumilos, madaling makapunta kahit saan niya gustuhin sa isang kisap-mata lang. Walang imposibleng bagay para sa kanya.

Palagi kong iniisip na sana lumaki na lang ako katulad ni Clark Kent. Bata palang may super power na. Ang sarap siguro ng pakiramdam na kapag may ginusto kang isang bagay, nakukuha mo ito kaagad. Ang sarap sigurong kapag may natitipuhan kang babae, isang tingin lang ala superman, huli mo na agad ang puso ng iyong minamahal. Hehehe. Mga pangarap kong walang katuturan. Pero kahit ganun, alam kong kahit sino, nagnanais ng ganoong buhay, yung tipo bang sa isang kindat, isang kibot, isang ngiti, sa isang iglap, nasa kamay mo na ang lahat ng gusto mong mapa-sa iyo. Astig diba?

Minsan nga nangangarap akong sana isa na lang akong nilalang mula sa planetang Krypton. Sana naging kapalaran ko na lang ang ipadala sa mundo ng mga magulang ko para iligtas ito sa lahat ng kasamaan. Sana isang araw, madiskubre ko din ang kapangyarihang katutubo sa isang kryptonian na tulad ko. Masarap din sigurong lumipad. Ang lumibot sa buong mundo ng walang iniisip na pamasahe, bagahe, pagkain, hotel and accommodation, pati tour guide di mo na iisipin. Babalik ka na lang kung kailan mo gustuhin. Galing no? hehehe.

Nakuha ko lang ang lahat ng ito sa panonood ko ng Smallville, starring Tom Welling as Clark Kent. Wala eh, the best talaga ang TV series na yun. Umaga pa lang sabog na ang DVD player ko dahil maghapon kong panonoorin at kung minsan ay uulit-ulitin ang mga episodes nito. Pagkatapos kong manood, pakiramdam ko kayang-kaya ko nang gawin ang lahat ng ginagawa ni Clark. Ang iligtas ang mga tao sa mga meteor freak na walang alam gawin kundi ang maghasik ng kasamaan; ang tumakbo ng sampung milyong kilometro bawat segundo para puntahan si Lana Lang o Lois Lane kapag kailangan nila ng tulong, o kahit sino pa mang inaabuso ng masasama; ang magpa-cute sa mga chicks na patay na patay sa akin; ang matulog sa himpapawid kapag walang magawa.

Minsan nga kapag nakakakita ako ng mga ilaw na kulay green, o mga bagay na berde ang kulay tulad ng ding-ding, halaman, batong may lumot, pakiramdam ko nanglalambot ako ng husto, pakiramdam ko mga kryptonite ito na papatay sa akin. Ang superhero man ay may kahinaan din. *tawa…

Yan ang epekto sa akin ng panonood ko ng Smallville at iba pang mga action series tulad ng Kyle XY, Justice League, Heroes, Spiderman, at marami pang iba. Masarap din kasing minsan, lumayo sa tunay na daigdig at mangarap na sana isa ka na lang super hero. Marami kang matutulungan, marami kang magagawa na lampas lampasan sa kakayahan ng isang ordinaryong tao. Higit pa dito, maraming pagkakataon na mas magugustuhan ka ng tao dahil sa kabutihang pinamamalas mo kumpara sa pagiging isang ordinaryong nilalang. Diba yun naman talaga ang gusto nating lahat? Ang makatulong, ang matanggap ng lahat ng tao at magawa ang kahit na pinakamabigat ng bagay sa buong mundo. Astig talaga yun diba?

Isa sa mga pinaka-paborito kong episode ng Smallville na tumatak talaga sa akin ay yung pagkamatay ng tatay ni Clark. (di ko na maalala yung title ng episode basta yun na yun.) Anyway, ang nangyari, si Clark Kent, ipinagtapat na niya Kay Lana Lang (ang girlfriend niya for so many years bago nya ma-meet si Lois Lane) ang tunay niyang pagkatao, mula sa pagkakarooon niya ng fantastic na kapangyarihan, hanggang sa pagiging katutubo niya sa Planetang Krypton. Matagal na talaga niyang gusto sabihin yun kay Lana pero pinangunahan siya ng takot na baka hindi siya matanggap nito, pero kabaligtaran ang nangyari, natanggap lahat iyon ni Lana at nagpasya silang magpakasal pagkatapos. Pero ang nangyari, si Lana ay masyadong naging psychologically affected sa responsibilidad niyang itago ang malaking sikreto ng kanyang mahal kaya sa isang di inaasahang pagkakataon, naaksidente ito habang nagmamaneho. Sumabog ang sinasakyan nitong kotse.

Di ko malilimutan ang pag-iyak ni Clark nung episode na yun, apektadong-apektado ako. At oo, aaminin ko, umiyak ako. *tawa.

Sa pagkadesperado ni Clark, hiniling niya na sana mapihit niya pabalik ang oras para baguhin ang lahat-lahat. Mahirap ipaliwanag sa simpleng pagsulat kung bakit nangyaring bumalik ang panahon at nagawa niyang baguhin ang lahat-lahat ng pangyayari. Binigyan siya ng isang pagkakataon para ulitin ang nakaraan. Isang pagkakataon lang. Alam na niya sa bahaging iyon na ang katotohanang hinihiling ni Lana mula sa kanya, buhay ang magiging kapalit. Nabuhay ulit si Lana sa kwento, pero dahil nga sa hindi maaring ipagtapat ni Clark ang lahat, nagpasya itong makipaghiwalay na lang kahit gaano man kasakit.

Ang twist ng istorya, sa katapusan, isang buhay muli ang nawala at iyon ay ang buhay ng kanyang tatay. Inatake ito sa puso dahilan narin sa pagprotekta nito sa sikreto ng kanilang pamilya.

Syempre dahil sa isang pagkakataon lang ang binigay kay Clark, hindi na niya naibalik ulit ang nakaraan. Isa iyong malaking desisyon sa buhay ni Clark para pumili kung sino ba sa mga taong mahal niya ang pinaka-importante.

Isang bagay lang din ang tumatak sa utak ko, bawat gawin natin sa mundong ito ay may kalakip na responsibilidad. Bawat desisyong gagawin natin ay may kapalit na suliranin at ang mahirap dun, wala na tayong pagkakataong maibalik pa ang mga lumipas na. Wala nang pagkakataong baguhin ang nakaraan. Kapag nangyari na, tapos na. Ang magagawa nalang natin ay ang magpatuloy at salubungin ang mga darating pang bukas. *sabay drama oh!

Pero wala nang makakapagpabago pa sa pangarap kong maging superhero ala Superman. Pangarap lang naman yun eh, tatayugan ko na! Wala namang masama.

Saka alam ko na din kung bakit di ako pinili ng Diyos na maging si Superman. Alam Niya na kapag nangyari yun, di ko masyadong gagamitin yun para sa kapakanan ng lahat. Alam ko din sa sarili ko na totoo yun. Sa panahon ngayon, mas uunahin ko syempre ang sarili ko, pamilya ko, mga kaibigan ko, bago ang ibang tao. Di ako karapat-dapat sa ganoong kalaking responsibilidad. Si Clark Kent o Superman at yung mga iba pang superhero ay mga espesyal na tao. Tao sila, pero sila yung tipong malakas pa sa sinag ng araw ang paninindigan at determinasyon. Matapang pa sa hukbong sandatahan ng kahit anong bansa at higit sa lahat, bayani silang nabubuhay sa matatag na prinsipyo at integridad. At wala nang taong ganun sa mundo kaya wala ni isa man sa atin ang pwedeng maging superhero.

Kaya nga hanggang ngayon naniniwala akong hanggang TV series na lang at cartoons mananatiling buhay ang mga superheroes. Hindi sila magkakatotoo kahit kailan sa persona ng isang ordinaryong tao. Malabong mangyari yun. Salamat na lang sa mga lumikha sa kanila, kahit papano, naiisip kong tumulong sa nangangailangan at kinakawawa kahit sa pinaka-simpleng paraang kaya ko. TIngin ko mas astig yun sa lahat!

Padaan.

Napadaan lang talaga ako dito. Ano ba dahilan ko kung bakit napapabayaan ko na ang pahina kong ito. Trabaho? Eskwela? Oo, pareho sila. Wala na nga akong panahon matulog ng mahaba eh. Lagi na lang kulang ang tulog ko. Bangag na bangag na ako. Sana magkaroon ako ng pagkakataong asikasuhin naman ang sarili ko. Sana. Sana.

Gusto kong magpa-spa. Magpa-whole-body massage. Mag-shopping. Magpa-rebond. Kumain sa isang fine-dining restaurant. Manood ng sine at mag starbucks! Teka parang luho na yata yun ah.. hahaha. Basta matapos ko lang lahat ng pinagkakabalahan ko sa buhay, gagawin ko lahat yan. Sana lang may sapat na pera! Hehehehe.

Sige bye-bye na! Para namang may babasa pa nitong nakalimutan nang blogsite ko. Pero kung sakaling meron man, hello sa iyo! Oo, sa iyo! Hello po! Salamat at naligaw ka! Hahaha! Next post ko, promise, I’m gonna give you a very good post. Sana. Sana. See yah! Tulog muna ako ng kaunti may pasok pa later.

*hugs! ;-)

Mukhang Pera.

Hayst! Ang tagal ko ring nawala sa sirkulasyong ito. Ang tagal kong nanabik na sana makaisip ako ng isang magandang kwentong pwedeng isulat para sa pahina ko. Sa kasamaang palad, hanggang ngayon, wala pa rin.

Masyado akong naging abala sa mga gawain ko sa buhay. Trabaho, aral, trabaho, aral, trabaho, aral, kain, tulog, kape, yosi, at kaunting kasiyahan. Yun lang ang bumubuo sa buhay ko. Nakakasawa na nga eh, pero sa ngayon, pinipilit kong makuntento na lang muna. Wala naman akong magagawa, wala pa akong sapat na pera. Wala pa akong maipagmamalaking estado sa buhay. Masyado pa akong hilaw. Basta simple lang, yun lang.

Katatapos nga lang ng birthday ko eh. Ayun, nag-imbita ako ng ilang malalapit na kaibigan. Konting handang pagkain, konting beer at yosi, solved na. Masaya, nakakatuwa, at yun, nadagdagan na naman ako ng isang taon sa kalendaryo ng buhay ko. Konting panahon na lang at 65 years old na ako, kailangan magawa ko na lahat ng mga dapat, hindi dapat at mga gusto kong gawin sa buhay ko. Bago man lang ako mag sisenta.

Ewan ko ba pero lagi kong iniisip na hanggang 65 years old lang ako mabubuhay sa mundong ito. Kaya gusto ko pagtuntong ko ng 60, mananabako at magbo-ballroom na lang ako kasama ang (mga) magiging asawa ko (kung meron mang magkakamali... ;-0), at yung ibang mga kumpare ko.

Kung magkaka-anak man ako, gusto ko wala na sila sa puder ko sa mga panahong iyon. Gusto ko maayos na din ang buhay nila at bibisi-bisitahin na lang nila ako sa mansyon namin (hehe, dream, dream, dream!)

Astig diba? Kahit maraming nagsasabing masyado daw akong nagmamadali sa buhay dahil puro pera, pera, pera, dream car, dream house, dream vacation, dream career na lang daw ang lagi kong iniisip. Pero totoo naman diba? Lahat tayo nag-aasam ng madaming pera. Lahat tayo pangarap na balang-araw, mag-buhay senorita at senorito sa mansyon natin? Maglakbay sa lahat ng bahagi ng mundo na walang iniisip na problema sa pera o sa kahit anumang gastusin?

Kaya nga tayo nagpakahirap na mag-aral noon at mag-trabaho ngayon eh, kasi lahat tayo gustong yumaman. Maging mayamang-mayaman! Bilyonaryo. Kasi sa panahon ngayon, pera lang talaga ang nagpapatakbo ng kaligayahan ng mundo, technically.

Don't get me wrong naman tungkol dito. Naniniwala pa rin naman ako sa kasabihang "...the best things in life are for free...": ang pagtawa ng masarap; ang pagtatampisaw sa ulan; ang paglalaro ng piko at tumbang preso sa kalye; ang paglalaro ng langit-lupa impyerno, im-im-impyerno; ang paglanghap ng sariwang hangin at marami pang iba. Pero ito yung mga bagay na pwedeng-pwede nating gawin kahit anong oras natin gusto. Nandyan lang ang mga yan at hindi ka iiwanan. Kaso nga lang, may mga bagay talaga sa mundong ito na gusto nating gawin at pangarap nating matupad na kinakailangang pondohan at tapatan ng salapi. Ano-ano yun? Alam kong alam nyo na kung ano-ano ang mga iyon...

Narinig ko ngang minsan sa isang pastor habang nagsasalita siya sa kanyang mga takapakinig:

"...hindi naman masamang maging mayaman, ang mag-asam ng limpak-limpak na salapi, ang maniwalang isang araw, pagbukas mo ng pinto ay babagyo ng maraming kayamanan. Sa katotohanan nga, maraming sipi sa banal na Bibliya ang nagsasabing ang pagiging mayaman at pagkakaroon ng matiwasay at maunlad na buhay ang pangarap ng Diyos para sa ating lahat. Ang dapat lang nating matutunan ay kung papaanong sa pamamagitan ng yamang iyon ay makakatulong tayo sa ating kapwa..."

Ayokong magtunog pastor sa puntong ito kaya ititigil ko na. Pero totoo naman diba? Ewan ko sa'yo pero kung 'di ka sumasang-ayon, okey lang. Maaari mong sabihin kung bakit, at ipaliwanag ng husto sa buong madla, o maaari ka ring manahimik na lang habang binabasa mo ito, depende sa trip mo. Basta iyon talaga ang paniniwala ko eh. Astig lang! hahaha. *tawa.

Mamaya-maya, papasok na naman ako sa trabaho. Umaasang sa susunod na sweldo, mas malaki-laki ang mailalagay ko sa savings account ko. Kung kulang, hala sige trabaho na lang ulit. Kung sobra, edi mas maganda. Ganyan lang naman talaga ang buhay natin diba? Pati ang buhay mo, alam ko ganyan din ang takbo. Maliban na lang siguro kung ipinanganak kang mayaman ang pamilya mo. Hindi ko sasabihing maswerte ka kundi, pinagpala ka. Astig!

O, sige na, hanggang sa muli nating pagkikita. Magpapayaman muna ako. *kindat...